Պատմություններ, որ փոխեցին մարդկային կյանքեր (մաս 2)

arbol-de-la-vidaԿոչում

Երբ ես 37 տարեկան էին մտածում էի արդյոք պետք է վատնել երկու տարի գիտությունների թեկնածույի կոչում ստանալու համար : Մի անգամ ես խոսեցի ընկերոջս հետ այդ թեմայով:
-Ես շատ ծեր եմ դրա համար,  ես կլինեմ 40 տարեկան երբ այն ստանամ, – ասացի ես:
-Եթե դու դա չանես միևնույն է դու կդառնաս 40 տարեկան ,բայց առանց կոչման:
Հիմա ես արդեն 60 տարեկան եմ  և կոչումը կարող էր ինձ օգնել հաղթահարել ֆինանսական դժվարությունները և ինքնահաստատման մեջ:

Գնացքը

Մի անգամ մենք երթևեկում էինք ավտոբուսի մեջ և մոտենում էնք գնացքի գծերին : Մեր դիմաց մի քանի մեքենա կար կանգնած: Վառվում էր կարմիր լույս և եթե գնածք լիներ` մենք ստիպված պետք է շատ երկար այստեղ սպասեինք, մինչև գնացը գնար:Դա միշտ  եղել է անտանելի:  Սակայն վառվեց կանաչ լույսը` չսպասելով գնացքին ավտւբուսը շարունակեց ճանապարհը:
–  Ափսոս , այսօր չենք տեսնի գնացքը,- ասաց մայրը իր որդուն:
Այս խոսքերը տպավորվեցին հիշողությանս մեջ: Պետք է կարողանալ վայելել այն ինչ կա և ունես:

Անգին դաս

Իմ ղեկավարը տնօրինում է մի փոքրիկ հիվանդանոց: Մի անգամ նա ինձ դեպք պատմեց իր կյանքից, երբ նա մի սովորական լաբորանտ էր,նա մոռացել էր ստուգել սարքի մեխանիզմի աշխատանքը և սարքը փչացել էր: Այն սարքելն արժեր 250 դոլլար:
Առավոտյան տնօրենը հարցրեց իրեն դեպքի մասին, համոզվեց,որ նա հասկացել է իր սխալն և բաց թողել նրան: Մեր հերոսը զարմացել էր,, քանի որ վստահ էր, որ իրեն կհեռացնեն աշխատանքից: Սակայն տնօրենյ ասաց նրան, որ նա հենց այսօր ցախսել է 250 դոլլար, որպեսզի նա դաս քաղի և որը  երբեք չի մոռանա:
Սա մեծ դաս էր ինձ համար, քանի որ պետք չէ որոշում կայացնել էմոցիոնալ վիճակում:
Բոլոր մարդիկ էլ սխալվում են: Հանգստությունն ու հասկացողությունը կօգնեն ձեզ ձեռք բերել հարգանք մարդկանց կողմից:

Մեկնաբանել